بیندیش

دقیقا یک ماه و بیست روز پیش بود که شرکتمون تعطیل شد، روزای اول استرس داشتم، به هر حال توی یک کشور غریب بیکار شده بودم! اما به خودم اومدم و رزومه ام رو کامل کردم و فرستادم در سایت های کاریابی و دو هفته بعد، توی یک شرکت بزرگ تر، با حقوق و مزایای بیشتر و با ارتقای پوزیشن نسبت به شغل قبلی، استخدام شدم! همه چیز خوب پیش رفت، خدارو شکر!

به امید روزهای خوب :)

امروز داشتم به این فکر می کردم که، ارزشش رو داشت؟ داشت، الان که فکر می کنم، از وقتی اومدم مالزی،خیلی جلو افتادم، تجربه های جدید، همیشه باعث میشن یه چیز تازه بهت اضافه بشه، توی همه زمینه ها، از بحث شغلی و فنی تا نحوه روابط با آدمها و دوستان و اطرافیان و در کل، شکل زندگی.

البته دوری از خانواده، پدر و مادرم که حسابی دلم براشون تنگ شده، خاطرات بیست و اندی ساله ام و ... دوری از این ها سخته، اما، به قول شاعر، بسیار سفر باید...